A- A A+
headerfonds

Jinke Boersma heeft samen met een vriendin De Slachtemarathon gelopen en heeft hiermee geld ingezameld voor het fonds.  

Vorig jaar rond deze tijd kregen we te horen dat ik een auto-immuunziekte heb. En dat het waarschijnlijk sclerodermie zou zijn. De bedoeling was om elk jaar te kijken een afspraak bij de internist te hebben hoe het ging. Maar ik kreeg in één keer last van een opvlamming. Ik kreeg last van vlindervormige uitslag en ik kreeg last van Raynaud in de tenen (vingers had ik al). Door een longfunctieonderzoek kwamen we er achter dat mijn longinhoud nog maar 62% was. Wat ik het ergste van alles vond is dat ik zo moe was. En dat voor zo’n strijdlustig persoon. Ik merkte dat het lichaam wat ik altijd onder controle had, mij in de steek liet. 

En ik kan er niks aan doen, frustrerend. Ik ben altijd iemand geweest die niet vies was voor hard werken en altijd voor iedereen klaar stond. Maar helaas lukt dat niet meer en dan moet je verstandig zijn en naar je lichaam luisteren. Makkelijk gezegd dan gedaan. Maar toch heb ik het gedaan en ik heb in overleg met de bedrijfsarts mij 10% ziek gemeld. Ik kan nu ’s ochtends later beginnen of ’s middags eerder naar huis. Heel soms doe ik dat ook. Ik mocht altijd heel graag sporten (fietsen en hardlopen), maar doordat ik vaak moe ben, kan ik dat niet altijd opbrengen. Toch probeer ik elke week 1x te gaan hardlopen. Omdat ik het zo leuk vind, heb ik me ook dit jaar opgegeven voor de 4 mijl van Groningen. Maar hoe dichterbij de datum naderde hoe meer ik er tegen op begon te zien. Ik begon me af te vragen of het me nog wel zou lukken. Ik heb mezelf moed in moeten spreken en gedacht ik ga het doen en ik ga genieten. En ik zie wel hoe het gaat of ik er nou 40 minuten of 45 minuten over doe. Zondagmorgen, vandaag is het zover, Ruurd belt nog even uit China om mij succes te wensen. Jammer dat hij er niet is. Goh wat had ik dat graag gewild. 
In de auto naar Groningen bedenk ik me dat ik, zoals afgesproken, geen loophorloge bij me heb. Ik zit mezelf nog wat moed in te praten: “Rustig beginnen en genieten”. Bij de start in Haren zie ik een vriendin van mij, Jellie. Leuk zij doet ook mee. We wensen elkaar succes. In ons startvak begint het toch te kriebelen. 
Ik begin er zin in te krijgen. En ja het vak gaat open en we mogen beginnen. Ik begin lekker rustig en ik geniet van alles om me heen. Ik zie zelf bekenden waar ik naar zwaai. Halverwege denk ik dit gaat goed! Nog een klein stukje….. O heerlijk waterpunt. Twee bekers water over het hoofd, afkoeling… Ik hoor mensen mijn naam roepen, maar er staan zoveel mensen die iedereen aanmoedigen. Ik zie niet wie, maar op dat moment denk ik nog maar aan 1 ding uitlopen. 

De laatste 300 meters had ik nog wat over. Ik heb alles op alles gezet met een geweldige sprint. Ik dacht: “Het zal mij er niet onder krijgen”. Met beide handen in de lucht, tranen in de ogen kom ik over de finish. Ik denk bij mezelf achter de finish. Je bent nog steeds strijdlustig. En wat een bekroning was op mijn loop, dat ik beter was als 2007 en 2008. Mijn tijd, 38,076 (toppertje).


 Jinke Boersma


Terug naar het overzicht

Anniek van Roon winnaar
NVLE Award 2019

lees verder..

 

 

 

Like ons op Facebook
en blijf op de hoogte van
alle activiteiten van 
Stichting NVLE Fonds